อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน
น้อยคนนะที่จะคาดการณือนาคตได้ มีแต่หมอดูและผู้มีญาณเท่านั้นที่จะมองเห็นมั้ง อันนี้ไม่รู้
อนาคตเป็นสิ่งที่หลายๆคนคาดหวัง อนาคตของคนเราส่วนใหญ่แล้วมันก็เกืดมาจากจินตนาการที่สดใสสวยงามนั่นเอง
ไม่มีใครล่วงรู้อนาคต...แต่มีมีหลายคนไม่น้อยที่สามารถกำหนดอนาคตของเขาได้ โดยค่อยๆ ปรับแต่ง ปรับโครงแก้ไขให้เป็นไปตามรูปทรงที่ต้องการ
อนาคตของฉันมันไม่ธรรมดาแน่ๆๆ (ฉันคิดเอง) หรือมันอาจดูธรรมดาในสายตาคนอื่น (ฉันไม่สนใจ) เพราะมันคืออนาคตของฉัน ฉันจะไม่ยอมให้ใครมากำหนด หรือเลือกทางให้ฉัน
คงต้องยอมรับว่าฉันเองอยู่ได้ก็เพราะคำว่าอนาคต ดูๆไปมันคงไม่ต่างจากฝันเท่าไรหรอก เพราะอนาคตคือสิ่งที่ฉันฝันถึง
อนาคตฉันก็ยังอยากเป็นคนธรรมดา ไม่ต้องเป็นมหาเศรษฐี มีรถหลายคัน มีบ้านหลังใหญ่ หรือมีคนใช้ คนรถ อย่างนี้ก็ไม่เอาดีกว่า ฉันขอเป็นคนธรรมดา อันที่จริงมีความฝันที่แสนธรรมดา แต่คุณค่าย่งใหญ่มาก และมีหลายความฝัน
ในอนาคตฉันอยากทำอะไรหลายๆอย่าง หลายๆอาชีพ ที่คนเค้าทำกัน อย่างเช่น ขายกับข้าว เปิดร้านซักรีด เปิดห้องเสื้อ เปิดผับเปิดบาร์ หรือแม้กระทั่งหาของป่ามาขาย ก็อยากลองทำดูเหมือนกัน เรียกได้เกิดมาทั้งทีต้องทำให้คุ้ม
แหม...ก็พูดเกินจริง คนอะไรจะทำได้หลายๆอย่างไม่ใช่ยอดมนุดเสะหน่อย แค่เรียนให้จบก็ยากจะตายชัก
เอาเป็นว่ามาเข้าเรื่องดีกว่า อนาคตของฉันนั้นอันที่จริงไม่เคยวางแปลนตายตัว แต่ก็มีขอบข่าย ขอบเขต คืออยากเรียนจบให้เร็วๆ จะได้มีงานทำดีๆ เงินเดือนแน่นอน...ก็ต้องสูงๆ จะได้สบาย ใครๆก็อยากสบายกันทั้งนั้น ต้องตอบแทนพระคุณพ่อแม่(กตัญญู) ต้องจ่ายค่ารถ ค่าบ้าน (ขยัน) ไหนจะค่าของใช้จิปาถะอีกสารพัด อนาคตเป็นสิ่งที่ทุกคนคิดลวงหน้า และส่วนมากก็เข้าข้างตัวเองตลอดแหล่ะ จะได้มีกำลังใจยัง
พูดไปพูดมาอนาคตนั้นดูเหมือนเป็นสิ่งที่มันมาไม่ถึงสักทีว่าไหม ฉันก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะถึงอนาคต รู้แต่ว่าเมื่อวานเป็นอดีต วันนี้ เป็นปัจจุปัน และพรุ่งนี้นะแหละที่เป็นอนาคต ฉันรู้แค่นี้จริงๆ เพราะแค่นี้มันก็ยากเหลือเกินที่จะคาดเดา ว่าพรุ่งนี้ในอีกไม่กีชั่วโมงจะเป็นอย่างไร พรุ่งนี้จะเจออะไรบ้าง จะอารมณืดี โมโหทั้งวัน หรือเดินเหยียบขี้หมา หรือถูกพวกจิ๊กโฏ๋ตีหัวแต่....แต่ใช่ว่าสิ่งเหล่านั้จะเลี่ยงไม่ได้ เราสามารถเลี่ยงมันได้ และสามารถที่จะกำหนดโปรแกรมได้ว่าจะทำอะไร ที่ไหนเมื่อไหร เพราะว่าการที่เราวางแผนอนาคตไว้แต่เนิ่นๆ ก็สามารถทำให้เรามีเป้าหมายและทำอะไรได้ราบลื่นสะดวกขึ้นอีกตั้งเยอะ
การคิดถึงอนาคตนั้น เป็นสิ่งที่ควรทำคืดว้บ้างก็ดี คิดเล่นๆแก้สมองว่าง อีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าก็ถืออนาคตเหมือนกัน (ก็เพราะมันยังมาไม่ถึงนี่)
ดังนั้น คำว่าอนาคตของฉันของฉันนั้น มันไม่ได้ไกลเกินกว่าจะคาดเดา เพราะอนาคตของฉันมันไกลแค่ 1 ชั่วโมงเอง อย่ายึดติดกับอนาคตมาก เพราะอนาคตสักวันมันก็เป็นปัจจุบัน และอดีตในที่สุด
น้อยคนนะที่จะคาดการณือนาคตได้ มีแต่หมอดูและผู้มีญาณเท่านั้นที่จะมองเห็นมั้ง อันนี้ไม่รู้
อนาคตเป็นสิ่งที่หลายๆคนคาดหวัง อนาคตของคนเราส่วนใหญ่แล้วมันก็เกืดมาจากจินตนาการที่สดใสสวยงามนั่นเอง
ไม่มีใครล่วงรู้อนาคต...แต่มีมีหลายคนไม่น้อยที่สามารถกำหนดอนาคตของเขาได้ โดยค่อยๆ ปรับแต่ง ปรับโครงแก้ไขให้เป็นไปตามรูปทรงที่ต้องการ
อนาคตของฉันมันไม่ธรรมดาแน่ๆๆ (ฉันคิดเอง) หรือมันอาจดูธรรมดาในสายตาคนอื่น (ฉันไม่สนใจ) เพราะมันคืออนาคตของฉัน ฉันจะไม่ยอมให้ใครมากำหนด หรือเลือกทางให้ฉัน
คงต้องยอมรับว่าฉันเองอยู่ได้ก็เพราะคำว่าอนาคต ดูๆไปมันคงไม่ต่างจากฝันเท่าไรหรอก เพราะอนาคตคือสิ่งที่ฉันฝันถึง
อนาคตฉันก็ยังอยากเป็นคนธรรมดา ไม่ต้องเป็นมหาเศรษฐี มีรถหลายคัน มีบ้านหลังใหญ่ หรือมีคนใช้ คนรถ อย่างนี้ก็ไม่เอาดีกว่า ฉันขอเป็นคนธรรมดา อันที่จริงมีความฝันที่แสนธรรมดา แต่คุณค่าย่งใหญ่มาก และมีหลายความฝัน
ในอนาคตฉันอยากทำอะไรหลายๆอย่าง หลายๆอาชีพ ที่คนเค้าทำกัน อย่างเช่น ขายกับข้าว เปิดร้านซักรีด เปิดห้องเสื้อ เปิดผับเปิดบาร์ หรือแม้กระทั่งหาของป่ามาขาย ก็อยากลองทำดูเหมือนกัน เรียกได้เกิดมาทั้งทีต้องทำให้คุ้ม
แหม...ก็พูดเกินจริง คนอะไรจะทำได้หลายๆอย่างไม่ใช่ยอดมนุดเสะหน่อย แค่เรียนให้จบก็ยากจะตายชัก
เอาเป็นว่ามาเข้าเรื่องดีกว่า อนาคตของฉันนั้นอันที่จริงไม่เคยวางแปลนตายตัว แต่ก็มีขอบข่าย ขอบเขต คืออยากเรียนจบให้เร็วๆ จะได้มีงานทำดีๆ เงินเดือนแน่นอน...ก็ต้องสูงๆ จะได้สบาย ใครๆก็อยากสบายกันทั้งนั้น ต้องตอบแทนพระคุณพ่อแม่(กตัญญู) ต้องจ่ายค่ารถ ค่าบ้าน (ขยัน) ไหนจะค่าของใช้จิปาถะอีกสารพัด อนาคตเป็นสิ่งที่ทุกคนคิดลวงหน้า และส่วนมากก็เข้าข้างตัวเองตลอดแหล่ะ จะได้มีกำลังใจยัง
พูดไปพูดมาอนาคตนั้นดูเหมือนเป็นสิ่งที่มันมาไม่ถึงสักทีว่าไหม ฉันก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะถึงอนาคต รู้แต่ว่าเมื่อวานเป็นอดีต วันนี้ เป็นปัจจุปัน และพรุ่งนี้นะแหละที่เป็นอนาคต ฉันรู้แค่นี้จริงๆ เพราะแค่นี้มันก็ยากเหลือเกินที่จะคาดเดา ว่าพรุ่งนี้ในอีกไม่กีชั่วโมงจะเป็นอย่างไร พรุ่งนี้จะเจออะไรบ้าง จะอารมณืดี โมโหทั้งวัน หรือเดินเหยียบขี้หมา หรือถูกพวกจิ๊กโฏ๋ตีหัวแต่....แต่ใช่ว่าสิ่งเหล่านั้จะเลี่ยงไม่ได้ เราสามารถเลี่ยงมันได้ และสามารถที่จะกำหนดโปรแกรมได้ว่าจะทำอะไร ที่ไหนเมื่อไหร เพราะว่าการที่เราวางแผนอนาคตไว้แต่เนิ่นๆ ก็สามารถทำให้เรามีเป้าหมายและทำอะไรได้ราบลื่นสะดวกขึ้นอีกตั้งเยอะ
การคิดถึงอนาคตนั้น เป็นสิ่งที่ควรทำคืดว้บ้างก็ดี คิดเล่นๆแก้สมองว่าง อีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าก็ถืออนาคตเหมือนกัน (ก็เพราะมันยังมาไม่ถึงนี่)
ดังนั้น คำว่าอนาคตของฉันของฉันนั้น มันไม่ได้ไกลเกินกว่าจะคาดเดา เพราะอนาคตของฉันมันไกลแค่ 1 ชั่วโมงเอง อย่ายึดติดกับอนาคตมาก เพราะอนาคตสักวันมันก็เป็นปัจจุบัน และอดีตในที่สุด
